Ένα ακόμη ημερολόγιο έρχεται στο φως...

Δευτέρα
Αγαπημένο μου ημερολόγιο σήμερα ήταν μια μέρα γεμάτη. Ως γνήσιος Αθηναίος συμμετείχα ενεργά στις λεηλασίες της Χίου και της Εφέσου. Εκλέξαμε και τρείς νέους στρατηγούς για να αντιμετωπίσουμε τους Λακεδαιμόνιους, οι οποίοι είχαν κυριεύσει την Λάμψακο. Έτσι ακολουθώντας τους, αγκυροβολήσαμε απέναντι ακριβώς από την πόλη, στην περιοχή των Αιγός ποταμών. Ήμασταν όλοι σε ετοιμότητα, γεμάτοι θέληση και αποφασιστικότητα για την νίκη σε μια πιθανή ναυμαχία. Δυστυχώς όμως σήμερα δεν έγινε καμία κίνηση από τον αρχηγό των Λακεδαιμονίων, τον Λύσανδρο προς το μέρος μας και έτσι νύχτωσε χωρίς να κάνουμε κάτι, παρά μόνο να μαζέψουμε τις δυνάμεις μας για αύριο.
Τρίτη
Αγαπημένο μου ημερολόγιο γεια σου άλλη μια μέρα πέρασε άδοξα μένοντας αγκυροβολημένοι στους Αιγός ποταμούς, προκαλώντας τον Λύσανδρο σε ναυμαχία. Δυστυχώς όμως πάλι γυρίσαμε άπρακτοι στη βάση μας αφού η τακτική του αντιπάλου μας είναι να οπισθοχωρεί σε κάθε μας κίνηση.
Τετάρτη
Αγαπημένο μου ημερολόγιο γεια σου. Τρίτη ημέρα κατά σειρά στους Αιγός ποταμούς, να επιδιώκουμε άμεση σύγκρουση με τους Λακεδαιμόνιους. Πάλι όμως δεν καταφέραμε τίποτα, έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε και να υποτιμούμε τον αντίπαλο μας. Η συμβουλή του Αλκιβιάδη να αγκυροβολήσουμε στην Σειστό, έτσι ώστε να βρισκόμαστε μέσα σε λιμάνι και να μην χρειάζεται να βγαίνουμε συχνά στην ξηρά για ανεφοδιασμό, θεωρό ότι ήταν πολύ σωστή, αλλά ο εγωισμός των στρατηγών μας δεν τους επέτρεψε να τη σκεφτούν καν και την απέρριψαν. Έτσι χάνουμε τον χρόνο μας και την οργάνωση μας φτάνοντας ακόμη σε μια νύχτα
Πέμπτη
Αγαπημένο μου ημερολόγιο εδώ είμαι πάλι. Σήμερα ήταν μια μέρα ήσυχη, κάνοντας τα είδα πράγματα χωρίς να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα.
βλέπω τις κατασκοπευτικές κινήσεις του Λύσανδρου αλλά δεν μετράει ο λόγος μου. Περιφρονούμε τον αντίπαλο μας και χαλαρώνουμε θεωρώντας τον ανάξιο. Ας περιμένω να δω τι μας ξημερώνει αύριο. Καληνύχτα!!!
Παρασκευή
Αγαπημένο μου ημερολόγιο σήμερα είμαι πολύ λυπημένος. Η τακτική του αντιπάλου μας στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Μας αιφνιδίασε πλήρως, αιχμαλωτίζοντας τους περισσότερους στην ξηρά και καταλαμβάνοντας ολόκληρο σχεδόν το στόλο μας. Εκτός από οκτώ πλοία που με αρχηγό Κόνωνα έφυγαν προς την Κύπρο. Ένα ακόμη πλοίο η Πάραλος που μέσα σε αυτό είμαι και εγώ κατευθυνθήκαμε προς την Αθήνα για να ανακοινώσουμε τα δυσάρεστα. Λυπάμαι πάρα πολύ γιατί δεν αντιληφθήκαμε την οργάνωση του σχεδίου του Λύσανδρου και κατάφερε να μας νικήσει και να μας υποτάξει.
Σοφία Ρουσάκη
　
　
　
　
　

Ημερολόγιο Αθηναίου στρατιώτη

1^η Ημέρα

Βρισκόμαστε στη Σάμο και λεηλατούμε τους Πέρσες,ενώ προετοιμαζόμαστε να ναυμαχήσουμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου. Ακομα,μαθαμε ότι εξέλεξαν νέους στατηγους,που κατά τη γνώμη μου δεν είναι κατάλληλοι.

2^η Ημέρα

Σήμερα,αποπλεύσαμε από τη Χίο και ανοιχτήκαμε στο πέλαγος, αγκυροβολώντας  τελικά στο Ελαιουντα της Χερσονησου.Και εκεί ενώ γευματίζαμε, πληροφορηθήκαμε για όσα έκαναν οι Σπαρτιάτες στην Λαμψακο,λάβαμε εντολή να ανοιχτούμε για τη Σηστό. Αφού εφοδιαστήκαμε από τη Σηστό,αποπλεύσαμε για τους Αιγός ποταμούς που βρίσκονται απέναντι από την Λάμψακο.

3^η Ημέρα

Από τους Αιγός Ποταμούς πρωί-πρωί, παραταχτήκαμε απέναντι από το λιμάνι της Λαμψάκου περιμένοντας τους Σπαρτιάτες να βγουν για να ναυμαχήσουμε.Μετά όμως από πολλές ώρες αναμονής και επειδή δεν έβγαιναν οι Σπαρτιάτες για να τους αντιμετωπίσουμε, επιστρέψαμε στους Αιγός Ποταμούς.Έτσι αυτό επαναλαμβανόταν για τέσσερις μέρες.Παρ’ όλα αυτά,παρατήρησα κάποιο πλοίο να μας κατασκοπεύει κατά τη διάρκεια που επιστρέφαμε.Μπορεί και να έκανα λάθος. Ακόμα σήμερα είδα τον Αλκιβιάδη να μιλά με τους στρατηγούς μας και έμαθα από κάποιους ότι μιλούσαν για τη ταχτική την οποία ακολουθούμε.Ο Αλκιβιάδης τους έδωσε ορισμένες χρήσιμες συμβουλές που όμως εκείνοι τις αρνήθηκαν,διώχνοντάς τον.Θεωρώ όμως πολύ σημαντικές τις συμβουλές του Αλκιβιάδη και έχω το προαίσθημα πως κάτι άσχημο θα συμβεί εις βάρος μας.   

7^η Ημέρα

Αφού επιστρέψαμε πίσω στους Αιγός Ποταμούς και αποβιβάστηκαν οι περισσότεροι στρατιώτες,ακούσαμε ξαφνικά τον Κόνωνα να φωνάζει όλους τους στρατιώτες να επιβιβαστούν γρήγορα στα πλοία,γιατί έρχονται εχθρικά οι Σπαρτιάτες.Ευτυχώς εγώ βρισκόμουν ακόμα στο πλοίο και έτσι πρόλαβα να ξεφύγω μαζί με τον Κόνωνα ο οποίος πήρε μαζί του εννέα πλοία.Τελικά πλεύσαμε προς τον Ευαγόρα της Κύπρου από όπου γράφω όλα αυτά.

Κώστας Κουλούμογλου

Ημερολόγιο Πολέμου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Όπως σου γράφω για κάθε σημαντικό γεγονός της ζωής μου έτσι κι τώρα σου γράφω για τον πόλεμο εναντίον της Σπάρτης. Ύστερα από τη ναυμαχία στις Αργινούσες όπου νικήσαμε και τον πνιγμό του ναυάρχου Καλλικρατίδα, οι Σπαρτιάτες διόρισαν ναύαρχο τον Άρακο αλλά στη πραγματικότητα κουμάντο έκανε ο Λύσανδρος ο οποίος ήταν υποναύαρχος. Ο ιχυρότατος στόλος μας έχει ως ορμητήριο τη Σάμο κι από εκεί λεηλατούμε τη χώρα του βασιλιά της Περσίας που ενίσχυε με χρήματα τους μισητούς Σπαρτιάτες. Εμείς πλέαμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου που ήταν αγκυροβόλια των Λακεδαιμονίων κι ετοιμάζονται να συνάψουν ναυμαχία. Επίσης εκλέξαμε τρείς νέους στρατηγούς τον Τηδέα, το Μένανδρο και τον Κηφισόδοτο.

Ακολουθούσαμε συνεχώς τον Λύσανδρο από κοντά, πλέαμε στο ανοιχτό πέλαγος γιατί τα παράλια της Μ.Ασίας δεν έτρεφαν φιλική διάθεση προς εμάς! Έπειτα πλεύσαμε από τη Χίο με 180 πλοία προς τον Ελλήσποντο κι αγκυροβολήσαμε στην αρχή στον Ελαιούντα. Όταν μάθαμε ότι καταλήφθηκε η Λάμψακος, πλεύσαμε προς τη Σηστό και μετά στους Αιγός ποταμούς. Ο στόλος μας βρισκόταν απέναντι από τον στόλο των Σπαρτιατών, σε μικρή απόσταση μεταξύ μας, όπως ανέφερα παραπάνω ήμασταν αγκυροβολημένοι στους Αιγός ποταμούς ενώ οι εχθροί μας ήταν στη Λάμψακο. Την επόμενη μέρα, με την ανατολή του ήλιου παραταχθήκαμε στον όρμο του λιμανιού σε μια γραμμή για ναυμαχία. Όλοι ήξεραν ότι ο στόλος μας ήταν ισχυρότερος από του Λύσανδρου ο οποίος απέφευγε να έρθει σε σύγκρουση με εμάς. Αφού είχε περάσει η ώρα κι βλέπαμε ότι ο Λύσανδρος δεν έπλεε εναντίον μας επιστρέψαμε στους Αιγός ποταμούς.

 Όταν ξεκουραζόμασταν μια σκέψη δεν με άφηνε να ηρεμήσω, η σκέψη αυτή ήταν γιατί ο Λύσανδρος δεν έπλευσε εναντίον μας; Μήπως μας φοβόταν; Ξαφνικά ο Αλκιβιάδης εμφανίστηκε για άλλη μία φορά μπροστά μας κι μας είπε ότι πρέπει να πάμε στη Σηστό κοντά σε λιμάνι και σε πόλη κι να μην απομακρυνόμαστε απ' τα πλοία μας πηγαίνοντας μακριά για αναζήτηση τροφίμων, όμως πώς να εμπιστευτούμε αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος είναι τόσο διπρόσωπος και κακός; Γι αυτό και τον διώξαμε κι δε δεχτήκαμε τη συμβουλή του!

Παρ' όλα αυτά επί 5 ημέρες προκαλούσαμε σε ναυμαχία το Λύσανδρο όμως αυτός μας απέφευγε κι όλοι μας υποθέσαμε ότι μας φοβάται καθώς ήμασταν ισχυρότεροι απ' αυτούς! Όπως κάθε μέρα διασκορπιστήκαμε στη ξηρά για αναζήτηση τροφίμων και δεν περιμέναμε κάποια εχθρική κίνηση από το Λύσανδρο...Όμως μας κορόιδεψε! Ξαφνικά έπλευσε εναντίον μας αλλά εμείς ήμασταν διασκορπισμένοι. Ο Κόνωνας απελπισμένος προσπαθούσε να μας "μαζέψει", μέσα στη σύγχυση που επικρατούσε απ' την αιφνιδιαστική επίθεση των Σπαρτιατών μερικά από τα πλοία μας βρέθηκαν με μια σειρά κωπηλατών άλλα με 2 κι άλλα εντελώς άδεια! Δυστυχώς από τα 180 πλοία μας σώθηκαν κι ανοίχτηκαν στο πέλαγος μόνο 9, το πλοίο του Κόνωνα άλλα 7 καθώς και η Πάραλος, το ιερό μας πλοίο. Όλα τα άλλα τα κατέλαβε ο Λύσανδρος ο οποίος συγκέντρωσε και τους περισσότερους άντρες μας που είχαν βγει στη ξηρά, ευτυχώς εγώ όπως και μερικοί άλλοι καταφύγαμε στα Μακρά τείχη της Σηστού. Το μάθημα που πήραμε απ' αυτή την ήττα μας είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε τον εχθρό! Φερθήκαμε σαν παιδιά κι δεν δώσαμε προσοχή εκεί που έπρεπε κι γι' αυτό χάσαμε συντριπτικά, για εμάς που σωθήκαμε ήταν ένα πολύ καλό μάθημα ζωής!

                                                                                                        Αρετή  Μπαλταδάκη

Άλλη μια μαρτυρία για την ήττα...

·                                 1η ημέρα:

Μόλις είχαμε φτάσει στον Ελαιούντα της Χερσονήσου και εκεί που τρώγαμε ήρθε ένας αγγελιαφόρος κατάσκοπος και μας ανήγγειλε τα άσχημα μαντάτα. Συγκεκριμένα μας είπε: ''Αδέρφια, η Λάμψακος κατελήφθη από τους εχθρούς. Εκείνη τη στιγμή ξαφνιάστηκα, όπως και όλοι μας, αλλά ταυτόχρονα εξοργίστηκα κιόλας. Τότε, ο στρατηγός μας, ο Τυδέας, έδωσε διαταγή να πάμε στη Σηστό για ανεφοδιασμό και κατόπιν να πλεύσουμε στους Αιγός Ποταμούς. Πράγμα που κάναμε.

·                                 2η ημέρα:

Μετά από μία μέρα ταξίδι φτάσαμε. Το ίδιο βράδυ ακούσαμε φωνές! Ήταν οι στρατιώτες από τη φωτιά που φώναζαν: ''Άνδρες! Τρέξτε στα καράβια, ο Λύσανδρος επιτίθεται''! Εγώ εκείνη τη στιγμή άρπαξα το σπαθί μου και ξεχύθηκα προς τα καράβια όσο πιο γρήγορα μπορούσα, για να μην καταφέρει ο Λύσανδρος να μας αιφνιδιάσει. Τελικά, καταφέραμε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, να ανοιχτούμε στη θάλασσα και να τους αντιμετωπίσουμε. Ευτυχώς!!! Προς μεγάλη μας όμως έκπληξη, ο Λύσανδρος δεν ανοιγόταν. Απόρησα! Πόσο ανώριμος και αναποφάσιστος στρατηγός είναι...!!! Έτσι, και εμείς αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω. Όταν αγκυροβολήσαμε στους Αιγός Ποταμούς, άκουσα τον Τυδέα και τον Μένανδρο να χλευάζουν το Λύσανδρο, μαζί με μία ομάδα εκλεκτών στρατιωτών, και να τον αποκαλούν δειλό και ανόητο που νόμιζε ότι μπορεί να αιφνιδιάσει και να νικήσει τον πανίσχυρο στόλο μας. Παρ' όλα αυτά όμως η δύσκολη εκείνη νύχτα δεν είχε περάσει... Εκείνο το βράδυ δεν με έπιανε ύπνος... Γι' αυτό βγήκα έξω να πάρω λίγο αέρα. Καθώς περπατούσα στην ακροθαλασσιά είδα μια γνωστή φιγούρα! Ήταν ο Αλκιβιάδης! Μόλις τον είδα μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι! Ήθελα να τον σκοτώσω τον κόθορνο, τον προδότη, τον συμφεροντολόγο που είχε τα κότσια να ξαναγυρίσει!!! Προτού όμως προλάβω να σηκώσω το ξίφος μου και να του ορμήξω, τον είδα να κατευθύνεται στη σκηνή των στρατηγών και έπειτα από λίγο να φεύγει με ένα παράξενο ύφος. Ήξερα ότι δεν ήρθε για καλό... Κάτι μέσα μου, μου έλεγε ότι ήρθε για φασαρίες! Μετά την αποχώρηση του Αλκιβιάδη από το στρατόπεδο πήγα κι εγώ στη σκηνή μου... και πάλι όμως δεν κατάφερα να κοιμηθώ.

                 5η ημέρα:

Επί τέσσερις ημέρες η ίδια κατάσταση: παρατάσσονται οι Σπαρτιάτες-ανοιγόμαστε εμείς στο πέλαγος και τούμπαλιν. Έχω αγανακτήσει, όπως και όλοι οι Αθηναίοι. Γιατί δεν μας επιτίθεται ο δειλός; Μονό παιχνιδάκια ξέρουν να κάνουν;; Τσάμπα χάνουμε χρόνο και δυνάμεις, αλλά θα τους δείξουμε εμείς, τους αξίζουν τα χειρότερα!!! Την πέμπτη ημέρα όμως, ενώ όλοι οι στρατιώτες βρισκόμασταν διασκορπισμένοι στην Χερσόνησο για να αγοράσουμε τα αναγκαία, οι Λακεδαιμόνιοι εξαπέλυσαν την επίθεσή τους! Μας αιφνιδίασαν οι άτιμοι! Πριν λίγες ώρες ο στόλος μας είχε γυρίσει πίσω από τη Λάμψακο! Ο Κόνων, σε κλάσματα δευτερολέπτων μας έδωσε σήμα να τρέξουμε γρήγορα στα καράβια. Αλλά μάταια... Όλοι βρισκόμασταν διασκορπισμένοι. Επικρατούσε πανικός! Ουρλιαχτά, Φωνές! Κάποιοι άνδρες που βρίσκονταν εκεί κοντά βοήθησαν στο μέγιστο μαζί με το πλοίο του Κόνωνα και την Πάραλο. Εν τω μεταξύ ο Λύσανδρος είχε ήδη φτάσει στη στεριά και την λεηλατούσε παίρνοντας τα πάντα! Ένα σκηνικό τραγωδίας, νεκροί παντού αλλά και γενναίοι πολεμιστές που έδωσαν τη ζωή τους. Άλλοι άνδρες σφαγιάστηκαν, άλλοι αιχμαλωτίστηκαν, άλλοι βασανίστηκαν και κάποιο κατάφεραν να ξεφύγουν στα οχυρά της πόλης. Εγώ ήμουν ένας από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν και γλίτωσαν από τη μανία των Σπαρτιατών. Όμως, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου, το αποτρόπαιο εκείνο σκηνικό. Θρηνώ για τους στρατιώτες, τους φίλους, τα αδέρφια που έχυσαν το αίμα τους και θα ήθελα και εγώ να είχα σκοτωθεί σε εκείνο τον αγώνα, γιατί θα είχα πεθάνει για το μεγαλύτερο ιδανικό, την πατρίδα. Αξίζαμε την ήττα, στην τελική, γιατί υποτιμήσαμε τον αντίπαλο, που έδειξε πείσμα, τσαγανό, ευφυία και εφευρετικότητα και ηττηθήκαμε λόγω της αλαζονείας και της υπεροψίας μας.

Έλενα Ζάχου

Μια συγκλονιστική μαρτυρία για την ήττα...

Το' ξερα πως θα κατέληγε σε τραγωδία. Και τους είπα απ΄ την αρχή πως δεν συμφωνούσα για τους καινούργιους μας στρατηγούς τον Τυδέα και τον Μένανδρο.

Ήταν φρικτή εκείνη η μέρα. Η μέρα του αποχωρισμού. Γυναίκες και παιδιά, γέροι και γριές να αποχαιρετούν τους συγγενείς τους που θα πήγαιναν στον πόλεμο...εμάς δηλαδή. Η δικιά μου οικογένεια αποτελείται από τη γυναίκα μου, τους δύο μου γιούς και την μονάκριβή μου κόρη. Ράγιζε η καρδιά μου να τους βλέπω να κλαίνε, να με ικετεύουν να μείνω .Δεν γινόταν όμως, έπρεπε να πολεμήσω για την πατρίδα μου. Έτσι όπως πρέπει να σκέφτομαι τέλος πάντων. Ποτέ δεν ήμουν υπέρ του πολέμου. Ξέρω πως ποτέ δεν βγαίνει κάποιος νικητής.

Επιβιβαστήκαμε στα πλοία και ο πόλεμος ξεκίνησε. Εμείς έχοντας ορμητήριο τη Σάμο λεηλατήσαμε πρώτα τη γη του βασιλιά κι έπειτα ετοιμαστήκαμε για ναυμαχία εναντίoν της Χίου και της Εφέσου. Καθώς πλέαμε από τη Χίο πήραμε διαταγή να ανοιχτούμε στο πέλαγος αφού η Ασία ήταν εχθρός μας. Έτσι εμείς και τα εκατόν ογδόντα πλοία μας ακολουθήσαμε τον Λύσανδρο και τον στόλο του στον Ελεούντα της Χερσονήσου. Έχω ακούσει πολλά γι' αυτόν. Λένε ότι είναι πολύ έξυπνος και πως έχει κοφτερό μυαλό.

Τέλος πάντων εκεί που ξεκουραζόμασταν και τρώγαμε όλοι μαζί ο Περικλής, ένας από τους στρατιώτες ήρθε φουριόζος αναγγέλοντάς μας πως ο Λύσανδρος κατέλαβε τη συμμαχική μας πόλη, τη Λάμψακο! Μας κόπηκε όλους η όρεξη που είχαμε για φαϊ. Δεν το πιστεύαμε πως η πόλη είχε καταστραφεί ολοσχερώς!!!

Αμέσως πήραμε διαταγή και αράξαμε στη Σηστό και απο κει στους Αιγός Ποταμούς για να είμαστε αντιμέτωποι με τον εχθρό. Εκείνο το βράδυ όλοι κοιμήθηκαν, για να έχουν δυνάμεις το πρωί, εκτός απο μένα. Δέν είχα όρεξη για ύπνο. Φοβόμουν…Φοβόμουν μην γίνει καμιά στραβή και μας πιάσουν στον ύπνο.

Ευτυχώς όμως δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Το άλλο πρωί παραταχθήκαμε μπροστά από το λιμάνι έτοιμοι για ναυμαχία, έτοιμοι για το τέλος μας. Εκεί όμως έγινε κάτι παράξενο. Περιμέναμε, περιμέναμε, οι ώρες περνούσαν μα ο Λύσανδρος δεν έκανε ούτε βήμα. Ετσι γυρίσαμε πίσω αφού άρχισε να νυχτώνει. Όλοι έλεγαν πως ήταν δειλός ο Λύσανδρος, πως φοβόταν να μας αντιμετωπίσει και τον υποτιμούσαν. Για μια στιγμή κι εγώ ο ίδιος το πίστεψα αφού επαναλάμβανε τις ίδιες κινήσεις για τις επόμενες τέσσερις μέρες. Πολύ γρήγορα όμως απέδειξε την εξυπνάδα του.

Ακούστηκε πως ο Αλκιβιάδης ήρθε και μίλησε στους στρατηγούς μας προτείνοντας τους ένα καλύτερο μέρος για να αγκυροβολήσουμε αφού για τον εφοδιασμό μας  χρειαζόταν να περπατήσουμε δεκαπέντε στάδια και ήταν μεγάλο χάσιμο χρόνου. Και όντως ήταν πολύ σωστή η παρατήρηση του, όμως πιστεύω πως οι στρατηγοί μας απ' τον εγωισμό τους και την ανοησία τους  απέρριψαν τις συμβουλές του και τον έδιωξαν!!!

Και αυτό ήταν το μεγαλύτερό μας λάθος. Ήταν η τελευταία μας ευκαιρία να σωθούμε ή και ακόμα να νικήσουμε. Αλλά έτσι είναι, όταν οι αρχηγοί επιλέγουν λάθος, τότε όλοι την πληρώνουν.

 Την άλλη μέρα το πρωί  όλοι χασομερούσαμε… άλλοι πήγαιναν στη Σηστό για να φέρουν εφόδια, άλλοι ασχολούνταν με τα όπλα τους και άλλοι απλά κοιμόντουσαν. Ξαφνικά ακούμε μια φωνή να δίνει σήμα να ανέβουμε στα πλοία!!! Από μακριά βλέπουμε τα πλοία του Λυσάνδρου να κατευθύνονται κατά πάνω μας!!! .Εγώ μέσα στον πανικό μου δεν ήξερα που να πρωτοπάω και τι να πρωτοκάνω .Όλοι ήμασταν σκόρπιοι, μόνο το πλοίο του Κόνωνα μαζί με άλλα εφτά πλοία ήταν γεμάτα. Προς κακή τύχη όσων απομείναμε στην ακτή, βλέπουμε τον Θώρακα, σύμμαχο των Σπαρτιατών, να έρχεται και αυτός εναντίον μας από την ξηρά!!! Αμέσως αρπάζω το σπαθί μου και παλεύω με νύχια και με δόντια να μείνω ζωντανός. Όχι για μένα αλλά για τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Δεν είχε μείνει καράβι για μας, Αυτά που απέμειναν είχαν παραδοθεί στις φλόγες. Και καθώς ακούω τη φωνή ενός αλόγου, γυρνάω πίσω και ο καβαλάρης του με καρφώνει με το σπαθί του κοντά στην καρδιά.

 Βγάζω μια κραυγή και πέφτω λιπόθυμος. Τότε ήταν που πέρασε μπροστά απ' τα μάτια μου η εικόνα της…η εικόνα της οικογένειάς μου...ένιωθα τόσο γαλήνια να βλέπω τα παιδιά μου να τρέχουν χαρούμενα μες το δάσος κι εγώ να τα παρατηρώ κρατώντας τη γυναίκα μου τόσο σφιχτά! Λένε πως όταν πεθαίνεις περνά όλη σου η ζωή μπροστά απ' τα μάτια σου. Αλλά δεν ήταν ακόμα η ώρα, δεν θα πέθαινα...Μια φωνή μου φώναζε, μου έριχνε ξυλιές στο μάγουλο, επέμενε να με ξυπνήσει! Ήταν ο φίλος μου ο Ορφέας.!!! Αιμορραγούσα, όμως δεν με άφησε να πεθάνω. Αφού με σήκωσε στην πλάτη του, άρχισε να τρέχει προς τα τείχη για να γλυτώσουμε.

Πηγαίναμε πολύ μακριά, τόσο που οι φωνές των πολεμιστών σταμάτησαν να ακούγονται. Πέσαμε κάτω εξαντλημένοι, ταραγμένοι. Ο Ορφέας φρόντισε την πληγή μου…Έτσι κατάφερα να γλυτώσω.
Γυρίζω στην Αθήνα ηττημένος…
Οι στρατηγοί μας αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων!!!
Η Αθήνα, η λαμπρή μου πόλη, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια!!! 
Ο Λύσανδρος θριάμβευσε!!!

Δανάη Δελιανίδου, Ιωάννα Βασιλειάδου

Eγώ, ο Λύσανδρος

 Μέρα 1^η

Σήμερα όλη την μέρα βρισκόμασταν στο λιμάνι της Χίου. Είχαμε σηκωθεί πολύ νωρίς. Είπα στους ναύτες αφού προγευματίσουν να επιβιβαστούν στα πλοία και εγώ έκανα όλες τις προετοιμασίες για να είμαστε έτοιμοι για ναυμαχία. Επίσης έδωσα εντολή να μην κουνηθεί κανείς από την παράταξη ούτε να ανοιχτεί στο πέλαγος. Οι Αθηναίοι στο μεταξύ εκείνη την ώρα παρατάχθηκαν για ναυμαχία. Εμείς όμως δεν βγήκαμε να τους αντιμετωπίσουμε και γύρισαν πίσω στους Αιγός Ποταμούς.. Αφού έφυγαν έδωσα εντολή στα πιο γρήγορα καράβια να παρακολουθήσουν τους Αθηναίους και να δουν τι κάνουν όταν αποβιβαστούν στη ξηρά και να γυρίσουν πίσω να μου το ανακοινώσουν. Και δεν άφησα κανέναν να κατέβει από τα πλοία παρά μόνο αφού γυρίσουν πίσω τα ταχύπλοα. Την ίδια τακτική έχω σκοπό να την ακολουθήσω και για τις επόμενες τέσσερις μέρες.

Μέρα 5^η

Σήμερα ήταν η μέρα της επίθεσης. Από το πρωί έδωσα διαταγή στα ταχύπλοα να παρακολουθήσουν τις κινήσεις των Αθηναίων για ακόμα μια φορά και όταν δουν ότι έχουν διασκορπιστεί στη χερσόνησο να με ειδοποιήσουν. Έτσι κι έγινε! Το μεσημέρι ξεκίνησε η επίθεση που κατέληξε με ήττα των Αθηναίων γιατί ήταν απροετοίμαστοι. Καταλάβαμε πολλά πλοία εκτός από του Κόνωνα, την Πάραλο και άλλα επτά πλοία. Επίσης αιχμαλωτίσαμε και πολλούς άνδρες εκτός από κάποιους που ξέφυγαν και κρύφτηκαν στα μικρά οχυρά. Την ίδια ημέρα μεταφέραμε τα πλοία και τους αιχμαλώτους  στη Λάμψακο και έστειλα το Θεόπομπο το Μιλήσιο στην Σπάρτη για να αναγγείλει τα γεγονότα. Το βράδυ συγκάλεσα συνέλευση των συμμάχων για την τύχη των αιχμαλώτων. Στη συνέλευση ακούστηκαν πολλές κατηγορίες εναντίον της Αθήνας. Μετά από πολλή ώρα αποφασίσαμε να σκοτώσουμε τους αιχμαλώτους οι οποίοι είναι Αθηναίοι εκτός από τον Αδείμαντο γιατί ήταν ο μόνος στη συνέλευση που εναντιώθηκε στο ψήφισμα για το κόψιμο των χεριών των αιχμαλώτων εάν κέρδιζαν την ναυμαχία. Τέλος η συνέλευση έκλεισε με την απόφαση μου να θανατωθεί ο Φιλοκλής που ήταν αυτός που ξεκίνησε τα εγκλήματα πολέμου εις βάρος των Ελλήνων.

Καλλιόπη Καράμαλη

                                 Νίκος Παντικίου

Ημερολόγιο πελοποννησιακού πολέμου

                                        Δευτέρα

Ορμητήριο έχουμε τη Σάμο. Πλέουμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου και προετοιμαζόμαστε για ναυμαχία. Στρατηγούς (εκτός από αυτούς που έχουμε) εκλέξαμε τον Μένανδρο, τον Τυδέα και τον Κηφισόδοτο. Πιστεύω πως έχουν στρατηγικές ικανότητες και διαθέτουν μυαλό. 

                                           Τρίτη

Μάθαμε ότι ο Λύσανδρος απέπλευσε από τη Ρόδο και κατευθύνθηκε προς τον Ελλήσποντο. Τότε και εμείς αποπλεύσαμε από τη Χίο, και βγήκαμε ανοιχτά στο πέλαγος για να αποφύγουμε την ασιατική ακτή επειδή είμαστε εχθροί. Συνεχίσαμε με τα πόδια και αγκυροβολήσαμε στην Ελαιούντα της Χερσονήσου με 180 πλοία. Ενώ προγευματίζαμε μάθαμε ότι ο Λύσανδρος κατέλαβε τη Λάμψακο, στεναχωρηθήκαμε όλοι πολύ, ευτυχώς όμως δεν πείραξε του ελεύθερους πολίτες. Τότε αμέσως ανοιχτήκαμε και αράξαμε στη Σηστό. Μόλις εφοδιαστήκαμε με τρόφιμα πλεύσαμε στους Αιγός ποταμούς, απέναντι από τη Λάμψακο. Ήταν μια δύσκολη και κουραστική ημέρα.

                                       Τετάρτη

Μόλις ξημέρωσε παραταχθήκαμε μπροστά από το λιμάνι κατά μέτωπο με την πρόθεση να ναυμαχίσουμε. Τελικά όμως βράδιασε και δε φάνηκε ο Λύσανδρος να μας αντιμετωπίσει γι’ αυτό γυρίσαμε τα πλοία πίσω στους Αιγός ποταμούς. Ίσως επειδή είμαστε δυνατοί στη θάλασσα να φοβήθηκαν να μας αντιμετωπίσουν.

                          Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο

Τα ίδια και σήμερα. Το πρωί παραταχθήκαμε και το βράδυ γυρίσαμε ξανά πίσω. Για τέσσερις ημέρες γινόταν το ίδιο. Πιστεύω πως ο Λύσανδρος ίσως να έχει κάποιο σχέδιο γιατί είναι πολύ έξυπνος! Ίσως να θέλουν να μας αιφνιδιάσουν και να μας επιτεθούν ξαφνικά από εκεί που δεν το περιμένουμε. Νιώθω ένα φόβο. Επίσης έχω κουραστεί να πηγαίνουμε στη Σηστό για εφόδια γιατί είναι πολύ μακριά.

                                     Κυριακή

Σήμερα το πρωί όλοι ήταν αναστατωμένοι. Όλοι συζητούσαν ότι ήρθε ο Αλκιβιάδης και μίλησε με τους στρατηγούς μας. Πρέπει να μάλωσαν γιατί λένε ότι έφυγε θυμωμένος. Εγώ δεν τον είδα, αλλά ένας φίλος μου που τον είδε ήρθε και μου είπε επίσης ότι τους είπε ότι δεν είμαστε σε καλό σημείο αγκυροβολημένοι και ότι πρέπει να πάμε στη Σηστό για να έχουμε και λιμάνι. Αν τους το πρότεινε αυτό πιστεύω πως έχει δίκαιο. Κανονικά θα έπρεπε να το είχαν σκεφτεί οι δικοί μας στρατηγοί.  Ίσως να μην είναι και πολύ ικανοί τελικά.

                                    Δευτέρα

Ενώ βρισκόμασταν στην Σηστό διασκορπισμένοι ξαφνικά ακούσαμε τον Κόνωνα να φωνάζει ότι μας επιτίθονταν και μας έδωσε σήμα να τρέξουμε γρήγορα στα πλοία. Εκείνη την ώρα όλοι ήμασταν πανικοβλημένοι. Εγώ μαζί με έναν φίλο μου μπήκαμε σε ένα πλοιάριο και μαζί με άλλα επτά πλοία ανοιχτήκαμε στο πέλαγος. Δυστυχώς τα άλλα πλοία τα κατέλαβε ο Λύσανδρος κοντά στην ακτή. Ήταν μία πολύ άσχημη και θλιβερή εικόνα. Εμείς μαζί με τον Κόνωνα φύγαμε στην Κύπρο. Φεύγοντας η σκέψη μου έμεινε στους συμμάχους μου για το τι θα απέγιναν. Εκεί μάθαμε ότι η Πάραλος έφτασε στην Αθήνα και μάθανε την συμφορά. Φαντάζομαι ότι θα  είναι πολύ στενοχωρημένοι.    

Σιδηροπούλου  Κατερίνα

Τσερανίδου  Νεκταρία 

  

Ημερολόγιο πολέμου Χάρη του Αθηναίου

Ημερολόγιο ενός Αθηναίου στρατιώτη

Πηγαίνοντας στην Σάμο είχαμε εντολές να λεηλατήσουμε την γη του Βασιλέα, για εμένα ο πόλεμος ήτανε κάτι δύσκολο καθώς δεν έχω ξαναβρεθεί σε τέτοιου είδους πράγματα όπως λεηλασίες κλπ. Ενώ προετοιμαζόμασταν να πολεμήσουμε αποφασίσαμε να εκλέξουμε τρεις παραπάνω στρατηγούς, τον Μένανδρο τον Τυδέα και τον Κηφισόδοτο. Αυτό για εμένα φάνηκε κακό σημάδι γιατί ένιωθα πως ερχότανε η ώρα να πολεμήσουμε. Δεν ένιωθα έτοιμος για κάτι τέτοιο!
Στην συνέχεια αποπλέοντας από την Χίο βγήκαμε στα ανοιχτά του Αιγαίου. Οι στρατηγοί μας δεν θέλανε να πολυπλησιάζουμε τις Ασιατικές ακτές . Φτάσαμε στον Ελαιούντα της Χερσονήσου να γευματίσουμε. Συνεχώς σκεφτόμουνα πως ίσως είναι το τελευταίο μου γεύμα . Παρόλα αυτά δεν ήθελα να δείχνω φοβισμένος!! Αντιθέτως έδειχνα έτοιμος για όλα. Ξαφνικά είδα κάτι ξένους να μιλάνε στους στρατηγούς μας . Οι στρατηγοί αναστατωμένοι και ίσως λίγο ξαφνιασμένοι μας μάζεψαν και μας είπανε πως οι Σπαρτιάτες κατέλαβαν τη Λάμψακο!

Την ίδια στιγμή ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε προς την Σηστό. Εκεί εφοδιαστήκαμε με τρόφιμα. Μάλιστα εγώ αγόρασα ένα ατσάλινο μαχαίρι που το φιλούσα πάντα στην μπότα μου , με έκανε να νιώθω ασφαλής και ετοιμοπόλεμος κάθε στιγμή .
Συνεχίσαμε στους Αιγός ποταμούς απέναντι από την Λάμψακο. Είχαμε μόλις 15 στάδια απόσταση. Μπορούσα να τους δω τους Σπαρτιάτες! Εκείνη την νύχτα δειπνήσαμε σαν να πήραμε την νίκη. Χoροί, ποτά  και γενικότερα διασκέδαση. Σκέφτηκα πως ίσως ήμουν υπερβολικός και ίσως νικήσουμε εύκολα . Μπορεί να μην ξέρω και πολλά

από πόλεμο αλλά μου έδινε χαρά να τους βλέπω όλους να έχουν την νίκη δεδομένη.
Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε προς την Λάμψακο ετοιμοπόλεμοι. Οι Σπαρτιάτες δεν έβγαιναν από το λιμάνι . Τους περιμέναμε για ώρες ... αυτοί τίποτα ! Αποφασίσαμε να πάμε πίσω στους Αιγός ποταμούς. Τέσσερις μέρες έχει που πάμε και δεν υπάρχει ανταπόκριση. Ήμαστε πολύ αποφασισμένοι να πολεμήσουμε.

Κάποια στιγμή την επόμενη μέρα ήρθε ο Αλκιβιάδης . Μας είπε πως το μέρος που αράξαμε δεν ήτανε καλό . Ο ανεφοδιασμός μας ήταν δύσκολος καθώς η Σηστός ήτανε πολύ μακριά και ήμασταν απροστάτευτοι καθώς δεν είχαμε ούτε λιμάνι ενώ οι Σπαρτιάτες είχανε και εύκολο ανεφοδιασμό και είχανε το λιμάνι της Λαμψάκου . Έτσι μας πρότεινε να μετακινηθούμε στην Σηστό. Εμένα μου φάνηκε λογική η πρόταση του Αλκιβιάδη άλλα τι λόγο έχω εγώ; Οι στρατηγοί μας του είπανε να μην μπλέκεται σε υποθέσεις του Αθηναϊκού στρατού και έτσι τον διώξανε!
Πέμπτη μέρα που ανοιγόμαστε για ναυμαχία,  ξανά κρυμμένοι οι Σπαρτιάτες. Κατάντησε κουραστικό, είναι τόσο φοβισμένοι που το μόνο που κάνουνε είναι να κοιτάνε! Καμία κίνηση έξω από το λιμάνι . Δεν καθίσαμε πολύ. Γυρίσαμε πίσω να φάμε.

Εκεί που τρώγαμε άκουσα φωνές. Λέγανε πως επιτίθενται οι Σπαρτιάτες. Τρέξαμε πάνω στα πλοία να ετοιμαστούμε. Στο δικό μας πλοίο ίσως λιγότερο από το ένα τρίτο του στόλου ήτανε αποβιβασμένο και έτοιμο. Εγώ δεν έχασα καιρό πήγα αμέσως σε ένα έτοιμο πλοίο. Αυτό το έκανα όχι επειδή ήθελα να πολεμήσω αλλά επειδή ήθελα να σωθώ ! Οι ίδιοι οι Αθηναίοι όμως δεν μου επέτρεψαν να ανέβω στο πλοίο τους. Οι Σπαρτιάτες φτάσανε. Με βρήκαν στην στεριά , ούτε καν σε ένα πλοίο. Ελάχιστοι γλυτώσανε.
Ο Λύσανδρος έδωσε εντολές να μας πάνε στην Λάμψακο . Εκεί θα αποφάσιζαν την τύχη μας . Προσωπικά δεν ήξερα τίποτα για την τιμωρία. Δεν ήξερα τι θα μας έκαναν . Εκείνη την στιγμή θα προτιμούσα να πεθάνω . Ήρθανε και μας κόψανε έτσι απλά το δεξί μας χέρι, σαν να είμαστε ζώα. Πάλι καλά που είμαι αριστερόχειρας!!
Μας είπανε πως αυτό είναι τιμωρία για ό,τι κάναμε στο πλήρωμα από 2 Σπαρτιάτικα πλοία. Μπροστά στα μάτια μας έγινε και η δίκη του Φιλοκλή. Ο Λύσανδρος τον ρώτησε εξοργισμένος τι άξιζε να πάθει που πήρε στον λαιμό του τόσες ζωές... ο Φιλοκλής παγωμένος δεν απάντησε . Και ο Λύσανδρος τον έσφαξε ο ίδιος επί τόπου.